Ik stop ermee

Tekst /// Tammie Schoots Beeld ///  Fieke de Groot 


Toen ik het tweede seizoen van The Comeback keek, kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan: dit leek verdomd veel op mijn ‘media-carrière’. In een van de eerste afleveringen rent het hoofdpersonage Valerie Cherish woest het kantoor van de zender HBO in. Die maakt een fictieve serie over de sitcom Room and Bored, waarin Cherish in het eerste seizoen haar terugkeer als actrice maakte. Onverhoopt belandt ze in een casting voor het hoofdpersonage Malory Church, na wat ongemakkelijk geschuifel doet ze auditie. Ze kreeg de rol. Niet omdat ze haar zo graag willen maar omdat haar ongemak, waarmee ze constant de clou van de grap werd, alle method acting overstijgt. U raadt het al, ze speelt een meta-versie van zichzelf. En wat voor één…

Alhoewel ik geen actrice ben, is na anderhalf jaar praten over mijn transgender trauma’s van een eigen identiteit niets meer over. Mijn queeste naar een publieke stem en daarmee mijn zoektocht naar enig gevoel van autonomie transformeerde me tot een vervreemde trekpop. Met Tammie had het nog vrij weinig te maken. Ik ben ‘die transgender’. Op het ene platform speel ik een radicale activist en op het andere onderwijs ik de massa over genderdiversiteit. Ik ben de eeuwige tafelgast, waarbij de onderwerpen allang zijn uitgekiend. Traumatischer! Persoonlijker! Want dat doet het goed voor een groter publiek. Met de slagzin ‘we hebben je met plezier een podium geboden’ word ik de deur gewezen. Ze hadden er gewoon ‘zo eentje’ nodig, want transen aan het woord laten tempert het schuldgevoel over hun roomwitte cisgender-hetero-redactie. Leeggezogen ga ik terug naar mijn studentenkamertje. Vier muren die ik niet meer kan betalen.

Waarom blijf je het dan doen? Als uitgerangeerde actrice, gaat Valerie Cherish van studentenfilm naar studentenfilm. In haar hoofd speelt ze constant de gloriedagen af van haar tijd in een succesvolle sitcom. Tóén leefde ze pas echt. Tóén werd ze gezien en gewaardeerd. Alhoewel ik nooit echt gelukkig ben geweest, verkeer ik nog steeds in de illusie dat ook ik een fijn leven kan leiden. Na die ene radio-aflevering, dan word ik gezien. Na die ene talkshow, dan gaat mijn prins op het witte paard me benaderen. Als ik maar hard genoeg werk gaat iemand vanzelf zeggen: wij bieden je een baan. Elk optreden zou een bouwsteen naar dat fijne leven moeten zijn, het wil maar niet gebeuren.

Later in het seizoen krijgt Valerie Cherish te horen dat haar afleveringen gehalveerd worden vanwege budgettaire redenen. In een sputterpoging haar baantje te redden offert ze haar huis op. Haar man, die elk aftands rolletje heeft toegejuicht, zit dag in, dag uit in een bouwput omdat het huis omgetoverd wordt tot tv-set. Het verloederen van vriendschappen en potentiële vriendjes is ook mij niet vreemd. Ik zou wat gaan drinken met wat maten, gewoon gezellig. Maar toen de radio belde en me vroeg om een debatje met een transfoob aan te gaan, was ik er als de kippen bij. Alsof ik mijn shot heroïne weer kreeg. Ik word gezien. Ik ben geliefd. 

The Comeback eindigt met Valerie Cherish, die haar prestigieuze Emmy-nominatie verlaat en aan het sterfbed van haar sukkelige visagist en haar inmiddels ex-man, op het krakkemikkige ziekenhuistv’tje ziet hoe ze die Emmy wint. Het lege podium werd al snel opgevuld met haar faam-hongerige producent, die een poging doet de prijs in ontvangst te nemen, en de presentator die doodleuk doorgaat met de show. Valerie kon nog een keuze maken, ik niet. Toen ik eenzaam wegliep van mijn talkshow-debuut, spitte ik door mijn contactenlijst. Ik zag slechts een spoor van gebroken vriendschappen en familieleden die ik al jaren niet meer heb gezien. Geen fijn berichtje, geen bejubeling, ik was slechts nog een holle schelp, die met smart op het volgende vernederende klusje zat te wachten. 

Daarom presenteer ik u bij deze mijn laatste column. Opdat ik geen schim van mezelf word, niet de grap in de kamer wiens trauma-trucje het einde nadert. Ik ga eindelijk op zoek naar die man, vriendschap en baan die tegen me zeggen: ik waardeer je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s