De hobbelige weg naar het begrijpen

Sommige straten geven me een gevoel van geborgenheid waar geen enkel levend wezen tegenop kan boksen. Deze straten vormen het fundament van mijn bestaan buiten de weinige vierkante meters van mijn kamer. Als de mens weer eens in iets tekortkomt, is er altijd nog de onvoorwaardelijke liefde, die genoeg houvast biedt in onzekere tijden. Een…

Panopticon in the making

Door werkzaamheden aan de trambaan, voel ik mij geoorloofd om een kleine honderd meter op het voetpad te fietsen. Even een zelfverzekerde, neutrale blik opzetten en de mensen geloven wel dat ik in mijn recht sta. Een enkeling kijkt me minachtend aan, maar ook hij weet dat ik mijn koers niet ga veranderen. Een voetpad…

Walvissen van papier-maché

Al vroeg in het jaar vertelde de meester dat we een spreekbeurt moesten houden. Ergens in het midden van het jaar moest ík voor de klas gaan staan. Het was op dat moment nog een surrealistische gedachte, die nog een flinke afstand van mijn werkelijke presentatie bewaarde. Ik dacht eraan tijdens de spreekbeurten van klasgenoten:…

Neutrale gezichten

Ergens op een stoep lopen mensen die zich, los van een paar uitschieters, in hetzelfde tempo voortbewegen. De voorste bepaalt de snelheid, maar wie de voorste is, lijkt niemand meer te weten. Wat ze gemeen hebben is een neutrale, ietwat onverschillige uitstraling, die weinig ruimte overlaat voor de verbeelding. Het topje van de ijsberg is…