Tekst en beeld door Eeva Kriek
Een paar maanden geleden bezocht ik, net na het overlijden van mijn oma, haar huis weer voor het eerst. Ik legde in een fotoreportage de stilte vast, die mij daar toen zo’n troost bracht. Deze fotoreportage deelde ik in de Babel, nummer 8. Nu volgt het tweede deel van die reportage.
Sinds dat laatste bezoek, hebben mijn familie en ik vele weekenden samen in het huis gespendeerd, om stapsgewijs alles te verzamelen en het huis leeg te halen. Het voelde alsof we het huis, net als een lichaam, laagje voor laagje aan het ontleden waren.
Met elke laag die we eraf pulkten, kwam het huis steeds meer tot de kern. Alles wat ooit onzichtbaar was achter spullen en decoratie, staat nu bloot. Wat overblijft, is puur: een fundament dat – na al zoveel te hebben moeten dragen – overeind blijft, zelfs nu de rest weg is.
Na al deze weekenden sta ik hier nu voor de allerlaatste keer. Ik voel de noodzaak om het huis nog eenmaal vast te leggen, ter afsluiting. Nu helemaal ontleed. De muren – kaal en strak – laten plekken zien waar ooit schilderijen hingen. De trap met door onze voetstappen versleten treden, voelt als de ruggengraat die de structuur nog bij elkaar houdt. Zonder alle spullen die jarenlang de kamers vulden, blijft het huis naakt achter. Zo toont het huis zichzelf in zijn ontklede basis: stevig, rechtlijnig, maar ook gelaagd.
Babel Magazine 