spijkerstof

Tekst door Teuntje Ott, beeld door Anne Möricke

ze keek altijd een beetje door je heen, 

at lippenstift, 

smolt disco’s om tot maskers. 

jurken droegen haar, 

ze vroegen zich af wanneer ze voor het laatst 

gelachen had. 

ze zei: ‘ik dans mezelf minder bang’ 

en ik dacht niet langer dat de muren konden 

praten 

maar ze konden ons wel verstaan. 

ze wisten 

wie we hadden kunnen zijn in een wereld 

zonder anderen. 

ik zie dat iemand in mijn lichaam 

huilt, 

haar huid 

huist 

in spijkerstof. 

ze klonk als water 

en opgevouwen was. 

misschien waren we altijd al gemaakt van suikerglas. 

lachten we 

het hardst om onze eigen grappen. 

gingen we stuk zonder echt

te breken. 

vielen we in elkaars verdriet, stonden we 

stil. 

we wisten al. 

we wisten al 

dat we antwoorden gaven op vragen 

nooit gesteld. 

dat een hart nooit zacht zal klinken als het in 

stukjes. 

we wisten niet veel en toch 

wisten we alles al.