Iedere maand ontkomt de lezer niet aan de mening van onze kritische redactie. We geven jullie onze verfijnde kijk op diverse begrensde of grensverleggende fenomenen die wij onlangs zijn tegengekomen.
Waar grenzen soms als een dikke en rode lijn verschijnen, lijken ze soms enkel een stippellijntje. Eén ding is zeker: men is dol op het verkennen, verleggen en overschrijden van grenzen. Neem nu de negenjarige Thomas uit Het boek van alle dingen van Guus Kuijer. Hij groeit op in het naoorlogse Amsterdam met een strenge, religieuze vader die zijn gezin tiranniseert. Het jongetje zoekt de grenzen thuis flink op en onderzoekt tegelijkertijd zijn eigen grenzen. 10 oktober 2024 gaat de verfilming van dit boek in première. Maar niet iedereen heeft zo veel behoefte aan introspectie. Neem de opgevoerde fatbikes die tegenwoordig als een wervelwind door Amsterdam razen. Op papier zijn het fietsen, maar in werkelijkheid zijn het regelrechte ‘speedmonsters’ die vooral onder kinderen populair zijn. Grenzeloos: ze scheuren met z’n drieën op een fiets door woonwijken alsof ze auditeren voor een stuntshow. En dan zijn er ook nog mensen die de NOS hanteren als enige bron van het nieuws. Niet heel erg, maar wel een beetje alsof je jezelf cinefiel noemt nadat je alle Marvel-films hebt gekeken. Echter, het NOS journaal van 20:00 en het NOS journaal van 20:00 zoals gepresenteerd door Rob Trip zijn twee geheel andere dingen. Rob Trip: dichter bij een Nederlandse James Bond komen we niet. Zwoele stem, grijze vos en ernst in de ogen. In de onstuimige zeeën van het wereldnieuws is Rob Trip de schipper die je er veilig doorheen gidst. Alsof je een Marvel-film kijkt, maar dan wel eentje met een meervoudig Oscar-winnende acteur. Maar, niet alleen Nederlanders willen soms buiten de lijntjes kleuren. Italianen uit Milaan kopen enkel kaartjes voor een première in opera theater La Scala om ‘boe!’ te roepen. Het gaat hen noch om de muziek, noch om de uitvoerders. Maar bij elke première moet en zal er boegeroep weerklinken. Misschien wordt het tijd dat deze mensen eens een ander soort grens verkennen: die van respect en waardigheid. Een film die ook zeker geen boegeroep verdient is Daaaaaalí!, de nieuwe film van Quentin Dupieux. Deze film vangt het absurde van de beroemde kunstenaar en laat ons een wereld zien waarin niets lijkt te kloppen. De acteurs verkennen hier de grenzen van realiteit en fictie. Is dat nu de echte Dali? Of een andere acteur? Aan de andere kant van het spectrum: afgelopen decennia is het fenomeen minimalisme immens populair geworden. Minimalisme kunnen we bij Babel in zekere zin appreciëren, maar de grenzen worden hier overschreden! De essentie van het vroegere ‘over the top’ raakt langzaam verloren in witte, strakke designs, tot er geen greintje persoonlijkheid overblijft. Wellicht is minimalisme vooral een uitkomst voor wie liever lui is dan moe? Voor hen is de trend van luchtplantjes vast ook een fantastische uitkomst: plantjes die hun voedingsmiddelen uit de lucht halen en dus geen aarde nodig hebben. Hoe verzin je het? Grenzen zijn er om onderzocht te worden, om tegenaan te schoppen, en soms om stevig te bewaken. Of je nu een negenjarige jongen bent die zichzelf probeert te vinden of een fatbike-junkie die de wind in de haren voelt, het zijn deze grensverkenningen die ons menselijk maken: onhandig, rebels, en altijd op zoek naar wat er aan de andere kant ligt.
Babel Magazine 