Drijvend baken

In tijden waarin niets hetzelfde lijkt, is er één ding waar Amsterdammers altijd op kunnen rekenen: het IJveer.

Door weer en wind vaart het IJveer dag en nacht heen en weer tussen de Ruijterkade en de Buiksloterweg. In de spits staat het pontje vol. Op inmiddels niet-RIVM-goedgekeurde afstand staan de mensen dan samengepakt op het vaartuig met hun fietsen, scooters en soms een verdwaalde Canta. Allemaal willen ze zo snel mogelijk in het centrum van Amsterdam zijn. Of het juist verlaten, het is maar aan welke kant je je bevindt.

Sinds kort wordt de spits in goede banen geleid door twee medewerkers van het GVB. In gele hesjes staan ze ’s ochtends in de kou om de chagrijnige forenzen veilig de pont op te krijgen. Soms moeten ze optreden wanneer een asociale scooterrijder de klep nog probeert op te rijden als deze al op wordt getrokken. Soms wijzen ze toeristen de weg, wier tripje naar Amsterdam niet compleet is zonder een bezoek aan de schommel op de A’DAM Toren. Keer op keer horen zij het luide alarm van een pont die de klep laat zakken en zien zij de horde haastige fietsers die de reis na de overtocht van vijf minuten zo snel mogelijk voort wil zetten.

Zij zijn, net als vele Randstedelingen, dag in dag uit getuige van Amsterdams meest ondergewaardeerde openbaar vervoersmiddel. Voor dag en dauw vaart het pontje op en neer. Tot diep in de nacht is de stad bereikbaar, zelfs voor hen uit het verre Noord. En als je een keer bedwelmd Paradiso Noord (lees: Tolhuistuin) uit strompelt na een feestje, is daar altijd nog het pontje zodat je je dronken trek kan stillen met een broodje döner op het station.

De laatste jaren wordt het pontje ook steeds populairder onder toeristen. Zij mengen zich dapper tussen de humeurige, opgepropte kluwen mensen op het kleine pontje. Waarom zou je ook met een rondvaartboot over de grachten varen, als je de skyline van Noord kan bewonderen vanaf het voordek van het IJveer.

Natuurlijk kan je tijdens de overtocht staren naar je telefoon en tikken met je voet tot de klep eindelijk naar beneden gaat en je je reis kan vervolgen. Maar kijk ook eens op naar het golvende water. Ga eens op het voordek staan en misschien krijg je een paar verdwaalde spetters IJ in je gezicht. Laat het IJveer op je inwerken.

In roerige tijden zijn dit de bakens die ons drijvende houden. De treinen rijden misschien wat minder. Je favoriete kroeg gaat misschien bijna failliet. Je ziet je vrienden alleen nog maar via Houseparty. Maar het pontje zal altijd blijven varen.

Tekst: Maryse Boonstra // Beeld: Anna Berkhout

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s