Het aprilnummer

Beste Babel-lezer,

In de vorige editie spraken wij misschien wat te voorbarig over een zon die weer zou gaan schijnen in Nederland. Hoewel we enkele dagen van fatsoenlijke temperaturen en stralende zon hebben kunnen genieten, is het weer daarna flink omgeslagen. De betrekkelijk droge winter maakt plaats voor een waterig begin van de lente. Met enige schaamte kijken wij bij de redactie terug op de krakend heldere winterdagen die we misschien voor lief hebben genomen. Wellicht is dat ook de manier waarop we uitkwamen op ‘rouw’ als thema voor het aprilnummer.

Rouwen doen we allemaal, geleidelijk aan steeds meer en om steeds meer verloren dingen. Mensen, spullen, ervaringen, zorgeloze jaren razen voorbij en glippen door de vingers. Onvolledigheden, abstracties, ideeën en die in de academische en sociale drukte van de studententijd ergens achterblijven waar we er niet meer bij kunnen, behalve in onszelf. Rouw is uiteindelijk een vorm van liefde, een affectie of connectie met een object dat er niet meer is. Daarin schuilt ook de schoonheid: Juist dat gevoel van rouw, het gemis, dat op het liefhebbende hart drukt bewijst dat dat wat er niet meer is, nog bestaat bij gratie van dat gevoel. Dat draagt berusting in zich, maar ook onmacht, en daarmee woede. Alles vergaat, wat gebeurt er met degenen die achterblijven? 

De redactie wist er in ieder geval raad mee. Mislukking bleek een interpretatie van rouw die bij velen opsprong. Zo dacht Isa direct aan het mislukte boek van één des lands grootsten, Harry Mulisch. Zelf schreef ik een stuk over Joseph-Ignace Guillotin, een Franse dokter waarvan je de naam misschien kent van een executiemachine. Just schreef, tegen al dit falen in, juist een stuk over het in zijn ogen zeer geslaagde Een woord voor, van Eva Meijer. En zoals dat boek zich verhoudt tot verlies van het Nederlands dat wij kennen, kijkt Tim naar het verlies tussen mensen. Hij schreef over de verbintenis en het verlies dat zich tussen David en Jonathan afspeelt in de Bijbel. Riem schreef over het verloren Paleis voor Volksvlijt, Peter Kanne en wat we als maatschappij verloren zijn door het neoliberalisme. Nu de BBB Mona Keijzer is verloren, trok Noam naar Volendam om daar poolshoogte te nemen. Hij schreef ook een essay over lichtheid aan de hand van o.a. het boekenweekgeschenk van Doortje Smithuizen, om zo de zwaarte van het thema wat te verlichten  In de column van Rozemarijn wordt er stilgestaan bij de rituelen van rouw in de wereld van zendamateurs.

Onze huisdichters, Teuntje en Sjakie schreven ook weer twee schitterende gedichten, met elk een eigen insteek op rouwen. 

Veel leesplezier en alle goeds, 

Job

Beeld Esther de Groot