Tekst door Just Pallandt
De toekomst – de geopolitieke, mijn persoonlijke – zoemt steeds vaker en luider door mijn hoofd. In een poging die ruis te verstommen, solliciteerde ik bij een uitgeverij in een middelgrote Noord-Hollandse stad. Er was geen vacature, maar na eerder contact met de uitgever leek het me het proberen waard. Soms moet je van afstand schieten, ook al is de kans op een goal nihil. Arsenalvoetballer Declan Rice had in 381 wedstrijden nog nooit gescoord uit een vrije trap, maar scoorde in zijn 382e wedstrijd tegen Real Madrid uit twee vrije trappen. De uitgever nodigde me uit en vier dagen later stapte ik in een bijna lege intercity. Ik hoopte net als Rice te gaan scoren.
De eerste stop was Station Sloterdijk, dat evengoed Station Troosteloosheid had kunnen heten. Wat een misère. Op Wikipedia lees ik dat het station een belangrijke functie heeft als overstapstation. Dat duidt vast op de overstap van treinen naar bussen en metro’s of vice versa, al stapt mijn gemoed ook over van blij en milde, gezonde spanning naar droevig en leeg: wat een ongeëvenaarde lelijkheid. Amsterdam viert dit jaar haar zevenhonderdvijftigste verjaardag. Dat de gang van verleden naar heden niet altijd vooruitgang is, bewijst deze treurige, betonnen, jammerlijke oppervlakte.
Daarna kleurde de lucht blauw, de krijtwitte kerosinestrepen daargelaten. Een viswalm van een haringkar woei me tegemoet. Ik liep naar een industrieterrein. Onderweg passeerde ik een Praxis, wat windmolens, een paar verdwaalde graafmachines. Niet elke uitgeverij zetelt op de Amsterdamse grachtengordel. Misschien is de lelijkheid van Sloterdijk toch wel te evenaren.
Een kwartier voor het afgesproken tijdstip stond ik voor de deur van de hal, grenzend aan een grasveld en wat bomen. Een kwartier te vroeg leek me wat veel, dus belde ik nog niet aan. Ik wilde niet opdringerig overkomen, al is solliciteren op een baan waar geen vacature voor is een goed voorbeeld waarmee een woordenboek de betekenis van ‘opdringerig’ kan illustreren.
De hal van de uitgeverij huisvestte ook andere zogeheten ‘creatieve ondernemers’. Ik keek naar de bordjes bij de elektrische deurbel en zag beroepen die me duizelden: beeldend therapeut, relatiecoaching voor ondernemers, een eenmanszaak die zich specialiseerde in ‘leiderschapsontwikkeling & communicatie’. Beroepen die veel punten opleveren bij Scrabble. Wat ze verder opleverden was me niet direct duidelijk, al zal dat vast meer zijn dan ik bevroedde.
Twee boeken rijker en een illusie armer stapte ik een uur later in de bus terug naar het station. De uitgever had geen vaste (deeltijd)baan voor me, dat was al duidelijk toen ik de eerste slok nam van de filterkoffie die hij bij binnenkomst aanbood. We bespraken het een en ander over zijn uitgeverij specifiek en boeken uitgeven in het algemeen. Aardige man, goed om hem te leren kennen. Jammer dat hij geen baan voor me had, het zij zo.
Eens in de zoveel tijd verschijnt er een artikel dat er een groot tekort is aan mbo’ers. Even vaak verschijnen er opiniestukken of boeken die ons wijzen op het hoge gehalte bullshitbanen, doorgaans uitgevoerd door mensen die een wetenschappelijke opleiding hebben afgerond. Ik word opgeleid tot neerlandicus, wat moet ik daar nou mee? Als ik het de directeur van mijn opleiding vandaag zou vragen, is hij pas uitgepraat rond Kerstmis. Neerlandistiek gaat over alles, met deze opleiding kun je alles worden! Maar goed, als je de architect van Station Sloterdijk om een omschrijving van zijn bouwwerk zou vragen, zijn de superlatieven waarschijnlijk ook legio. Als ik het station op Google zoek, is het al minder lelijk dan het onderweg leek. Ik hoop dat de ruis die de toekomst nu is, eens verandert in muziek. Al vrees ik, zeker wat betreft de geopolitieke toekomst, dat de ruis langzaamaan ontspoort in een aanhoudende piep en dan verwordt tot een oorverdovende knal. Ik hoop dat ik ongelijk heb en volgens mijn vrienden gebeurt dat maar al te vaak. We horen het wel.
Babel Magazine 