Iedere maand ontkomt de lezer niet aan de mening van onze kritische redactie. We geven jullie onze verfijnde kijk op diverse verstillende of stimulerende fenomenen die wij onlangs zijn tegengekomen.
Wanneer is het nou echt stil? Je zou hopen dat het tijdens je tentamen stil is in de collegezaal. Echter, met een beetje pech is vaak niets minder waar. Zeker in november zit er dikwijls een net iets te zenuwachtige medestudent flink te snotteren. Hoe stil is dan die stilte? Mensen die op zoek zijn naar stilte gaan vaak mediteren. Veel begeleide meditaties vertellen je om “alle gedachten langs te laten stromen als een kabbelend beekje” en om dan “de stilte om je heen te voelen. Vóél de stilte en word één met je lichaam.” Nou, beste lezer. Misschien denk jij nu ook: “Ik heb echt niks tegen mediteren hoor, maar waar zijn de “girl, get your ass down, bries drie keer in en uit als een woedend nijlpaard en go get it queen” meditaties? Maar goed, stilte neemt in het dagelijks leven vele gedaanten aan. Soms als weerspiegeling van ongemak. Bijvoorbeeld de stilte die er valt wanneer je als tweedejaars student Arabische taal en cultuur op de vroege ochtend je oh zo goed voorbereide voordracht doet, en de docent daar dan vervolgens vragen over gaat stellen, maar het zo vroeg is en het plots helemaal stil is in je hoofd. Je hersengolven slaan plat. Er volgt een hele lange stilte waarin de acht slaperige ogen van je klasgenoten en de hoopvolle blik van je docent je aanstaren. Dan voel je je ineens heel eenzaam. Maar in stilte kan men ook juist verenigen. Daar zullen de doorgewinterde Concertgebouw-gangers bekend mee zijn. Er wordt namelijk niet geklapt tussen de delen van een symfonie. Wanneer iemand die korte stiltes toch verbreekt, voel je de rest van de zaal denken: ‘Ah! Daar is iemand van het volk.’ Maar je hoeft niet elitair te zijn om van stilte te kunnen genieten. Voor hen is er de FeBo snackmuur. Een in-en-in Amsterdams cultuurproduct dat je een stille uitweg biedt na een avond stappen. Het voorkomt dat je met je dronken muil ineens tegenover een ongelukkige snackbarmedewerker staat, die dan jouw gênante gelal aan moet horen, terwijl je een poging doet te vertellen wat voor smerigs je hebt uitgekozen om te eten. Men kan door middel van de snackmuur in alle stilte rustig een kroketje de huig in drukken zonder iemand in de ogen aan te hoeven kijken, laat staan spreken. Maar de vele gezichten van stilte zijn oneindig. Een schrijver die stilte in haar volle glorie liet floreren is Samuel Beckett. Hij creëerde vaak karakters die worstelen met communicatie, waarbij stilte even belangrijk, of zelfs krachtiger is dan de woorden die worden gesproken. In Wachten op Godot zijn de pauzes en stiltes tussen de personages bijna net zo betekenisvol als hun interacties. Stilte is een veelzijdig fenomeen, een spiegel van onze innerlijke wereld en onze relaties met de buitenwereld. Stilte kan zowel bevrijdend als confronterend zijn, een moment van rust of een spiegel van onze kwetsbaarheid. Uiteindelijk leert stilte ons luisteren, niet alleen naar wat gezegd wordt, maar ook naar wat onvermeld blijft. Misschien is dat wel het grootste cadeau van stilte: ruimte om te reflecteren, te verbinden, en te zijn.
Babel Magazine 