Tekst /// Dominique Seelen Beeld /// Winonah van den Bosch
In groep drie van de basisschool vertrokken we op schoolreisje naar Kameleondorp: een attractiepark gebaseerd op de jeugdboekenreeks De Kameleon. Een van de activiteiten die we daar deden staat me nog goed bij: het pompeblêdenpad. Dit pad bestond uit drijvende stapstenen in de vorm van meerbladeren (‘pompeblêd’ is de Friese benaming voor ‘meerblad’). De truc was om over deze bladeren te lopen en de overkant te bereiken zonder in het water te vallen. Dit was praktisch onmogelijk, omdat de stapstenen heel glibberig en verre van stabiel waren, waardoor bij elke stap de kans groter was dat je in het water zou vallen dan dat je het volgende blad zou bereiken. Deze flashback kreeg ik naar aanleiding van het boek Een zinvol leven geschreven door Fokke Obbema, redacteur van de Volkskrant. De connectie tussen dit boek en mijn flashback is nog even een cliffhanger; eerst iets over de bijzondere verhalen die Obbema gebundeld heeft.
Hoe men nadenkt over de schoonheid van het leven
Obbema’s werk is opgebouwd uit interviews met mensen uit alle hoeken van de samenleving, die spreken over de zin en de schoonheid van het bestaan. Elk hoofdstuk stelt Obbema de geïnterviewden opnieuw de hamvraag: ‘Wat is voor u een betekenisvol leven?’ Hoewel betekenisvolheid en schoonheid niet hetzelfde zijn, blijkt uit de interviews dat betekenisvolle zaken in het leven vaak ook beschouwd worden als de elementen die het leven bijzonder en mooi maken.
Het viel me op dat veel mensen vertelden dat het helpen van anderen als een rode draad door hun leven liep. Waar de één vanuit zijn drugsverleden nu probeert verslaafden te helpen, is het voor de ander juist belangrijk klaar te staan voor familieleden. Hoe verschillend het motief of de uitvoering ook is, deze mensen deelden de opvatting dat de schoonheid van leven bestaat in hulp verlenen.
Ook zelfontplooiing behoorde voor velen tot de schoonheid van het leven. Ik herinner me nog een interview met een vrouw wier ouders vroeger in een beklemmende en beperkende cultuur waren opgegroeid. Ze wilden hun dochter een ander soort leven bieden. Door de steun van haar ouders en de kansen die ze nu krijgt in Nederland, ervaart deze vrouw elke dag vrijheid. Voor haar is dit een drijfveer om haar talenten te benutten en zichzelf te ontwikkelen.
En hoewel je ook af en toe wel eens in het water kukelt en dan weer terug op die verdomd glibberige stenen moet klimmen, is het belangrijk jouw pad te blijven volgen.
Ten slotte raakte ik ook geïntrigeerd door mensen die vertelden dat zij schoonheid ervaren in het mysterie van het leven. Er zijn gebeurtenissen in het leven die je overkomen of verrassen en deze zijn soms onverklaarbaar. Je kan zelf kiezen hoe je met deze onverklaarbaarheden omgaat en welke rol je ze geeft in je leven. Kies je ervoor om alles over je heen te laten komen en het te accepteren zoals het is of probeer je een diepere betekenis te geven aan deze onverwachte ervaringen?
Juist het vinden van jouw pad en de bijbehorende tocht met al zijn uitglijders en momenten van evenwicht, is wat mij betreft de schoonheid van het leven.
Het pompeblêdenpad
‘Wat is voor mij de schoonheid van het leven?’ Dat was de vraag die bij mij bleef hangen na het lezen van Obbema’s boek. En zoals gezegd, kwam toen mijn herinnering aan de Friese meerbladeren-attractie bovendrijven. Het pompeblêdenpad voelt voor mij namelijk als een metafoor voor het levenspad. Soms glibbert en glijdt het aan alle kanten en is het een uitdaging om je eigen waarden (de stapstenen) te blijven volgen. En hoewel je ook af en toe wel eens in het water kukelt en dan weer terug op die verdomd glibberige stenen moet klimmen, is het belangrijk jouw pad te blijven volgen. Dit boek laat zien dat er (metaforisch gezegd) vele stapstenen en verschillende wegen zijn die naar de overkant leiden. Juist het vinden van jouw pad en de bijbehorende tocht met al zijn uitglijders en momenten van evenwicht vormen wat mij betreft de schoonheid van het leven.
Babel Magazine 