Melkoog

Tekst /// Riccardo Tosellini Beeld /// Susanne de Visser

Op een lieflijke zaterdagochtend liggen Sara en haar zusje Elena uit te slapen in het stapelbed op hun kinderkamer. Sara, die bovenin ligt, heeft haar haar in vier vlechten, die zo lang zijn dat ze langs het bed hangen en Elena’s neus kriebelen. Elena slaat de vlechten keer op keer weg, maar ze landen net als een mug telkens weer op haar neus. Ze geeft een ruk aan een vlecht en Sara steekt haar hoofd boos boven het bed uit. ‘Stoóóóp!’ roept Sara geïrriteerd. Elena kijkt geschrokken naar Sara’s voorhoofd. ‘Wat?’ vraagt Sara verward. ‘Je grotemensenoog steekt uit!’ roept Elena. Sara springt van het bed en rent naar de spiegel. Ze ziet dat ze drie ogen heeft. ‘Mama!’ roept Sara terwijl beide zusjes naar de keuken rennen. Ze vinden mama die aan de keukentafel thee zit te drinken. ‘Mama, Sara’s grotemensenoog komt al door!’ roept Elena. Mama lacht en aait over Sara’s wang. ‘Schatje toch,’ zegt ze troostend, ‘wil je melkoog er niet uit?’ Sara knikt sipjes. ‘Dan moeten we het maar een handje helpen’, zegt mama en ze staat op. ‘Om een melktand eruit te krijgen, gebruiken we een touwtje, toch?’ vraagt ze en de zusjes knikken. ‘Bij een melkoog hoef je alleen een tikje op het achterhoofd te geven.’ Sara friemelt zenuwachtig aan haar vlechten. ‘Gaat dat pijn doen, mama?’ vraagt ze bezorgd. ‘Nee hoor,’ antwoordt ze, ‘het oog floept er gevoelloos uit.’ Elena springt in de rondte van opwinding. ‘Sara, ga gebukt staan en hou je handen in een kommetje om het melkoog op te vangen’, zegt mama terwijl ze haar helpt om in de juiste houding te staan. Ook Elena houdt behulpzaam haar handen in een kommetje en gaat voor Sara staan. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt mama en Sara knikt gespannen. Mama geeft een tikje op Sara’s achterhoofd, maar het melkoog valt er niet uit. Ze geeft een hardere tik en het oog plopt uit Sara’s oogkas. Het oog landt in de handen van Elena, die het met een gil de lucht in gooit. Vliegend door de kamer komt het oog met een plons neer in mama’s theekop. Ze schieten alle drie in de lach. Het grotemensenoog is van zijn onbedoelde plek naar de lege oogkas gegleden en nu heeft Sara een nieuw oog dat lichtelijk groter is dan het andere. Mama pakt haar kopje op en maakt aanstalten om te drinken. ‘Mmh oogthee!’ zegt ze plagend en de zusjes schreeuwen: ‘bleeeeh!’ Mama haalt het oog uit de theekop en geeft het aan Sara. ‘Droog het af en leg het vanavond onder je bed,’ zegt ze, ‘dan komt ’s nachts de Ogenfee langs.’ Sara juicht en rent naar haar slaapkamer. ‘Wanneer komt er een fee voor mij langs, mama?’ vraagt Elena jaloers. Mama gniffelt en knijpt Elena even bij haar neus. ‘Je melkneus begint al te wiebelen,’ zegt ze, ‘dus wie weet binnenkort!’ Elena voelt aan haar neus. Ze vraagt zich af hoe al die grotemensentanden, -ogen, -neuzen en -oren in haar hoofdje passen.