op eigen benen staan

Tekst en beeld door Eeva Kriek

Mijn moeder en ik hebben een sterke band. Door de afwezigheid van de andere ouder, heb ik die connectie tussen ons altijd zo gevoeld. Het voelde geruststellend om de eigenschappen van een jonge ik terug te kunnen vinden bij haar. Ik was altijd bewust van hoeveel we op elkaar kunnen lijken: niet alleen fysiek, maar ook mentaal. 

Toch kwam er ook verandering. 

Sinds de afgelopen paar jaar dat ik volledig op mijn eigen benen sta en het volwassen leven nader, kwam ik ook andere kanten van mijzelf tegen die nooit eerder aanwezig waren. Nieuwe kanten, volledig van mijzelf, ontwikkeld door de jaren heen, maar die altijd al in mij zaten te wachten tot ik ze zou leren kennen. Kanten die ik nooit terug heb kunnen vinden in mijn moeder. 

Er ontstond een botsing tussen mij en een onbekend gebied. In plaats van geruststelling voelde ik verwarring. Het duurde maar kort voordat ik mij realiseerde dat ik ook eigenschappen van mijn andere ouder heb. Eigenschappen van iemand die ik amper ken, en over wie ik nauwelijks spreek. Ik raakte verwikkeld in een conflict met mezelf. Ik wist even niet hoe ik deze nieuwe ik moest aanpakken. En daar is niets goed of fout aan. Het is een nieuwe manier van ondervinden hoe ik met deze eigenschappen om kan leren gaan.