Perrongeluk

Tekst door Dominique Seelen, beeld door Alicia Koch

Het is zaterdagochtend 6 uur. Op station Assen sta ik met mijn vioolkoffer op mijn rug te wachten. Niet alleen mijn instrument draag ik op mijn rug: ook dromen en wensen reizen met mij mee. Het is nog donker en op het perron heerst een rustige sfeer. De trein arriveert en in een stille coupé vind ik mijn plek. Langzamerhand zie ik het perron uit mijn zicht verdwijnen. 

Vanaf mijn 15^de reisde ik iedere zaterdag in mijn eentje vanuit Assen naar het conservatorium van Amsterdam om lessen te volgen aan de Jong Talentenklas. Tijdens de rit moest ik twee keer overstappen: in Zwolle en in Almere. Elke week zag ik nieuwe gezichten in de trein. Hoewel iedereen anders was, leerde ik met de tijd mijn medereizigers van elkaar de onderscheiden, zo waren er de op-naar-huis-studenten (heel volle tas met vieze kleding en wallen van hier tot Tokio), of de op-naar-mijn-geliefde-reizigers (zenuwachtig aan het friemelen en meestal netjes gekleed). Ik stelde me voor dat zij, net als ik, niet alleen hun rugtas of koffer meesleurden, maar ook dromen en verhalen met zich meedroegen. 

Die dromen en verhalen van andere reizigers waren niet toegankelijk voor mij als onbekende. Toch was er één moment tijdens de reis waarop ik een sneak-peek kreeg in zo’n droom van een medereiziger. Op de informatiebordjes in de coupé kwamen zo af en toen ingezonden berichten van reizigers te staan: ‘Jongen zoekt leuke meid met rode trui die vorige week tegenover hem zat in de trein naar Kampen’ of ‘Ben jij die jongen die me hielp met mijn koffer op 2 mei, bel me om een keer af te spreken!’ Bij elk berichtje kreeg ik het gevoel even deelgenoot te zijn van de droom van een onbekende. Ik verzon beelden en verhalen bij deze oproepen: allemaal niet-bestaande mini rom-coms waarin (liefdes)dromen werden vervuld. Ook voor mezelf had ik een liefdesscenario in mijn hoofd. Op Zwolle had ik namelijk twee minuten om van het ene naar het andere perron te rennen. Het was dan al druk op het station en ik moest me manoeuvreren tussen de koffers en tassen van andere reizigers. Precies op dit deel van mijn reis zou de magie plaatsvinden.

Tijdens de slalom bots ik met mijn instrument per ongeluk tegen hem aan. Ook hij sprint, net als ik, over het perron om zijn trein te halen. Na de botsing help ik hem met het oprapen van zijn spullen. Hij is knap, maar niet al te knap – daar zou ik alleen maar onzeker van worden. We kijken elkaar aan en voelen een ondefinieerbare warmte. Na een korte verontschuldiging rennen we snel naar onze trein. Vlak voor we instappen, kijken we om en onze blikken kruisen elkaar nog een laatste keer.

De daaropvolgende weken herkennen we elkaar op het perron en zeggen we steeds minder bescheiden gedag. Naarmate we elkaar vaker zien, wordt het minder ongemakkelijk en neemt een vertrouwd gevoel de overhand. Dan komt die ene zaterdag dat hij mijn nummer vraagt en we besluiten samen ergens wat te drinken. Tijdens de date praten we uren en vergeten we de tijd. Wanneer we vrienden vertellen hoe we elkaar ontmoet hebben, dan lachen ze ons uit omdat ‘dat toch alleen in films gebeurt?’ Maar wij kijken elkaar dan vol geluk aan en bevestigen dat het voor ons geen film maar de werkelijkheid is.

Inmiddels ben ik verhuisd en heb ik mijn opleiding aan de Jong Talentenklas in Amsterdam afgerond. En nooit ben ik tegen hem aangebotst. Nooit heb ik zijn tas opgeraapt of dat onwennige praatje gemaakt. Daarnaast zijn zelfs de liefdesoproepen op de informatieschermpjes in de trein geschrapt. Toch ben ik niet gestopt met het dromen over liefdesverhalen van andere mensen. Bij het zien van de chique geklede mevrouw achterin de coupé die zenuwachtig aan haar oorbel frunnikt, vormen mijn gedachten het beeld dat ze straks haar jeugdliefde gaat ontmoeten. Ze zal uit de trein stappen maar dan bijna over de koffer van een gehaaste reiziger vallen. Haar date zal haar onhandig opvangen en ze zullen elkaar diep in de ogen aankijken. Het perron zal voor hen de eindhalte van eenzaamheid zijn en het vertrekpunt van de liefde.