De warme stilte die blijft

Tekst en beeld door Eeva Kriek

Je bent ver heen gegaan. Het huis waar wij als hele familie zijn opgegroeid, wacht op ons. Om met open armen onze nieuwsgierige blikken te ontvangen zodra we de kracht hebben om door 50  jaar aan herinneringen te gaan. De golf van stilte overvalt me zodra de deur opengaat. Ik hoor niks, maar ik voel van alles. Het is nog duidelijk te zien waar je vorige week je laatste krant hebt gelezen, je laatste kopje koffie dronk, je laatste boterham at. Het doet pijn en er is veel verdriet, maar ik voel nog steeds de warmte waarmee jij dit huis zo lang hebt gevuld. Die zal niet weggaan.

Je hield altijd al van de stilte. De rust die jij zo fijn vond, was ook voor mij vertrouwd. Vaak zaten we samen aan tafel, dronken thee en hadden mooie gesprekken. Maar soms waren we gewoon even stil. We keken naar buiten, naar de bomen die rustig bewogen in de wind, en dat was genoeg. Geen woorden nodig; de tijd leek stil te staan. Het voelde zo fijn, alsof we samen even konden wegkruipen in onze gedachten.

Vroeger was de stilte anders. Het werd vaak verdreven door het gelach, geschreeuw en gehuil van ons, de kleinkinderen. Wij brachten leven in het huis, en het huis bracht ons rust. Een plek van balans tussen de chaos en de kalmte. De stilte was nooit leeg; er was altijd die warme gloed van gezelligheid en het gevoel van thuiskomen.

Nu, zonder jou, voelt de stilte zwaarder. Ik weet dat, net als jij, ook dit huis binnenkort zal verdwijnen. Toch blijft de warmte die jij hier hebt achtergelaten in mij, zelfs als de muren straks geen herinneringen meer vasthouden. Die warme stilte zal meegaan, samen met de verhalen die we hier deelden.