Legaal wildplassen

on

Aan de achterkant van het P.C. Hoofthuis staat er nog een in vol ornaat. Het metalen, spiraalvormige straatmeubilair valt door zijn donkergroene schutkleur nauwelijks op. Wanneer je met je bekertje koffie en een sigaret op de rand van de Singel zit, word je door een onmiskenbare geur weer even herinnerd aan het bestaan van deze typische Amsterdamse voorziening.

Tekst: Freek Haye // Beeld: Anna Berkhout

De zogenoemde plaskrullen, die aan het einde van de negentiende eeuw door de gehele stad werden geplaatst om een einde te maken aan het grachtplassen, zijn jammer genoeg bezig aan hun aftocht. Voornamelijk vanuit een hygiënisch oogpunt wil de gemeente Amsterdam alle plaskrullen – afgezien van het natuurstenen prachtstuk op de Oudezijds Voorburgwal – inruilen voor MVG (mannen, vrouwen en gehandicapten) cabinetoiletten. 

Ondanks de zurige pisgeur houd ik van de plaskrul. Die immense stank moet je tijdens het plassen in de plaskrul maar accepteren. Straattoiletten horen namelijk gewoon goor te zijn; stank en bacteriën vormen een vast onderdeel van deze dingen. De zelfreinigende, super-de-luxe MVG-huisjes nemen niet alleen veel ruimte in, maar zijn simpelweg te schoon. Voor je het weet plast niemand meer thuis voor vertrek, want die MVG-toiletten zijn zo super. 

Maar goed, plaskrullen zijn urinoirs en daarom ook niet bepaald ideaal voor iedereen. Al in de jaren 70 heerste er een afkeer van de plaskrul, aangevoerd door de Dolle Mina’s. Het afsluiten van tientallen plaskrullen met roze linten werd het symbool van ‘de openbare ruimte gericht op de man’. In de halve eeuw die volgde veranderde er weinig, tot drie jaar geleden toen de rechtbank uitspraak deed in de ‘Zeikwijfzaak’. Een Amsterdamse die in 2015 met hoge nood op het Leidseplein haar behoefte deed en de boete vervolgens aanvocht, moest deze later alsnog betalen. De stad heeft namelijk plaskrullen genoeg, waaronder in de buurt van het Leidseplein, aldus de kantonrechter. Een stormachtige discussie brak los, want hoe kunnen vrouwen in godsnaam plassen in de plaskrul? De gemeente ging gelijk aan de slag: een plasnorm (om de vijfhonderd meter een openbaar toilet) werd ingevoerd en de plaskrul werd op steeds meer plekken vervangen door het MVG-toilet.

Onder normale, nuchtere omstandigheden houd ik als man m’n plas liever op, maar lichtelijk zwalkend op weg naar huis is de plaskrul alles wat ik nodig heb. Na het plassen de broek dichtritsen, wat frisse lucht inademen en de route opgelucht vervolgen. 

Uiteraard vind ik dat vrouwen dezelfde plasrechten hebben als mannen en de gemeente daarom meer openbare toiletten voor vrouwen moet plaatsen, maar de plaskrul hiervoor volledig in de ban doen lijkt me niet nodig. Anno 2020 zijn plaskrullen waarschijnlijk seksistisch, maar goed: ze staan er al en zijn voor de helft van de Amsterdamse bevolking functioneel. Plassen in de plaskrul geeft bovendien een lekker gevoel dat vergelijkbaar is met plassen tegen een mooie boom, naast iemands voordeur of in een verlaten steeg, maar dan zonder de spanning en het achterom kijken. In plaats daarvan bekijk je de voorbijrazende stad door de ontelbaar kleine gaatjes, alsof je in een biechthokje staat en vergiffenis vraagt aan Here Amsterdam. Maar eigenlijk bedank je de stad, voor deze fijne, gore, ongeëmancipeerde voorziening.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s